Hani şu katledilen büyük gazetecimiz var ya. Onun adına bir parktaki küçük restorandı. Gezmek için gelmiştik hanımla, kaldığımız kasabadan. Akşam soğukçaydı. Oturmuştuk madamıza, servisi bekliyorduk. Lokalin sahibi oradan geçen, her halinden fakir olduğu, aç olduğu belli olan birini çağırdı. Oturttu bir masaya, ve donattı leziz bir şekilde.
o anda aşık olduk hanımla biz Kuşadası'na.
Ah, Uğur Mumcu, geçmiş hunharca kurban edileli 24 yıl (Vikipedia'ya baktım şimdi). Hayat bir mazi olmuş. Zor geliyor bazen aklıma isimler. En sevdikletimin, en özlediklerimin bile.